وقتي تو نيستي
نه هست هاي ما
چونان که بايدند
نه بايد ها...

مثل هميشه آخر حرفم
و حرف آخرم را
با بغض مي خورم
عمري است
لبخند هاي لاغر خود را
در دل ذخيره مي کنم :
باشد براي روز مبادا !
اما
در صفحه هاي تقويم
روزي به نام روز مبادا نيست
آن روز هر چه باشد
روزي شبيه ديروز
روزي شبيه فردا
روزي درست مثل همين روزهاي ماست
اما کسي چه مي داند ؟
شايد
امروز نيز روز مبادا باشد !

* * *

وقتي تو نيستي
نه هست هاي ما
چونانکه بايدند
نه بايد ها...

هر روز بي تو
روز مبادا است !

شب در انتظار روز،

روز در انتظار شب ،

و من در انتظار فردا

و تا کجا ادامه خواهد داشت این تکرار بیهوده...

                                                               مینا

در غبار اندوه چشمانت را میبینم
که به من خیره شده است
میبینم که چگونه به خاطر سکوت دنیایم
میشکنی و فرو میریزی
دوست داشتم مثل گذشته با تمام وجودم با تو سخن بگویم
ولی باور کن واژه هایم از جنس سکوت اند...

مسافر...

   داستان ها دارم از دياران كه سفر كردم و رفتم بی تو...

از دياران كه گذر كردم و رفتم بی تو...

بی تو رفتم تنها، تنها....

و صبوری مرا كوه تحسين می كرد....

ميدوني وقتي خدا داشت من و بدرقه مي كرد بهم چي گفت ؟؟؟
جايي كه ميري مردمي داره كه مي شكننت نكنه غصه بخوري؟
من همه جا باهاتم تو تنها نيستي ...
تو كوله بارت ، عشق ميذارم، كه بگذري ...
قلب ميذارم ، كه جا بدي ...
اشك ميدم ، كه همراهيت كنه ...
و مرگ ، كه بدوني آخرش بر ميگردي پيش خودم ...
پس هيچوقت تنها نيستي ...!
ولي من تنها شدم هنوز چند روزم از رفتنت نگذشته ولي ....

رفته بودیم که دور از انظار دیگران

ساعتی را با سرگردانی یک عشق بی پناه زیر نور

مات ماه سپری کنیم ، آسمان صاف بود معهذا پاره ای

ابر صورت نازنین ماه  را پوشانده بود

گفتم: آسمان به این صافی معلوم نیست این

تکه ابر از جان ما چه می خواهد

نگاهی به آسمان کرد ، آهی کشید و گفت : این ابر نیست

عصاره است ، عصاره ناله های پنهانی عشاق واقعی

روی ماه را پوشانده است تا ماه شاهد عشق دروغ من و تو نباشد..

مرا ببين در آينه
که معتقد به عشق تو
و دلخوشم به معجزه
ببين چگونه بي غرور و بي خيال لحظه هاي سوخته ي گذشته ام
به التماس عاشقانه حضور تو نشسته ام
مرا ببين در آينه که در تو غرق گشته ام
تو از عروج گفته اي و آسمان
و من هنوز...زميني ام...زميني ام...زميني ام
ولي ببين در آينه
که با تو من
چگونه از زمين به آسمان رسيده ام... 

نميخواهم بميرم با كه بايد گفت؟

هان بايد صدا سر داد 

          در زير كدامين آسمان؟روی كدامين كوه          

          كه ذرات هستی ره برد طوفان اين اندوه          

  كه از افلاك عالم بگذرد پژواك اين فرياد

         كجا بايد سر داد؟فضا خاموش و درگاه قضا دوراست

                           زمين و آسمان كور است                     

                       نميخواهم بميرم با كه بايد گفت؟                

                اگر زشت و اگر زيبا ، اگر دون و اگر والا             

من اين دنيای فانی را هزاران بار از آن دنيای باقی دوست میدارم